صدائی غریبه

صدائی غریبه

 

درین غروب و تنهائی خودم                                                 

                                                                                              قلمی در دست کفته ام

                                                               تا برگ  برگهائی که سیا کردم اضافه کنم

        اما اینبارمثلی کذشتها نست

                                                            اینبار سلامیست ازیک غریبه

نوشته شده بر کتاب که هزاران برگه دارد

                                                                       اما میدانم اونی که دوست است عاشق پیدا خواهم کرد

                    و خواهم خواند

                                                   وسلام  خودرا برای غریبه خواهم نوشته

 

                              تقدیم به تمام دوستان و باز دید کننده گان عزیز

برای دیدن

برای دیدن تو نقره ی ماهو چیدم

تا آسمون هفتم به خاطرت دویدم

 برای دیدن تو. آسمونو شکافتم

ستاره چشیدم تا طعمشو شناختم

 برا دیدین تو خارا رو سجده کردم

به جای چشم ابرا

 سوختم و گریه کردم

برای دیدن تو

برای دیدن

پنجره ئی برای دل

یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی
در انتهای خود به قلب زمین میرسد
و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم
سرشار میکند
و میشود از آنجا
خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست
من از دیار عروسکها می آیم
از زیر سایه های درختان کاغذی
در باغ یک کتاب مصور
از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق
در کوچه های خاکی معصومیت
...
من از میان
ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم
و مغز من هنوز
لبریز از صدای وحشت پروانه ای است که او را
دردفتری به سنجاقی
مصلوب کرده بودند
وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
 و در تمام شهر
قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند
وقتی که چشم های کودکانه عشق مرا
با دستمال تیره قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید
وقتی که زندگی من دیگر
چیزی نبود هیچ چیز بجز تیک تاک ساعت دیواری
دریافتم باید باید باید
دیوانه وار دوست بدارم
یک پنجره برای من کافیست
یک پنجره به لحظه ی آگاهی و نگاه و سکوت
اکنون نهال گردو
آن قدر  قد کشیده که دیوار رابرای برگهای جوانش
 معنی کند
از آینه بپرس
نام نجات دهنده ات را
آیا زمین که زیر پای تو می لرزد
تنها تر از تو نیست ؟
.......
همیشه خوابها
از ارتفاع ساده لوحی خود پرت میشوند و می میرند
من شبدر چهار پری را می بویم
که روی گور مفاهیم کهنه روییده ست
آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود ؟
آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت
تا به خدای خوب که در پشت بام خانه قدم میزند سلام بگویم ؟
حس میکنم که وقت گذشته ست
حس میکنم که لحظه سهم من از برگهای تاریخ است
حس میکنم که میز فاصله ی کاذبی است در میان گیسوان من و دستهای این غریبه ی غمگین
حرفی به من بزن
آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد
جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد ؟
حرفی بزن ....

در غــــــربت و تنهــــائـی

آواره پریشانـــــم در غــــــربت و تنهــــائـی

ای اشک ســراغ من دیـــریست نمـــی آئــی

غمخـــــانه نشین هســـتم غربت زدهء دوران

کشـــور شــده است ویران نــه جلوهء بینائی

هـــــر چنـــد که دلتنگم افسـرده دل و خستـه

شـور است جنون عشق فکر و سر سودائـی

بلبــل ز نیستان رفت خشکیــد چمنــــــزارش

وقت است شــهء دوران تا بــــاغ بیــارائـــی

غمگیــن و ملولــم من در هجـــر تو ای میهن

خونابه چشم من چــــــون لالــه صحـرائـــی

سوزد تن و روح من بی روی وطن هــرشب

اشک است مــرا تسکین دامـان شکیبـائــــــی

یارب طفیــل حـــق آن شــــــاه رســــــولانت

لطف و کـــــرمی فـــرما تـــو خالق یکتائـــی