آندم که تنهایم

غروب تنهائی

            همچو ابر سیاهی

که روزنه امید را بسته است

                                ومن در پی عشقم 

        همچو موج دریا آشتفته ام 

        از خود می گریزم 

تا شاید خستگی مرا عشق به

در عالم خویش

                                 آندم که تنهایم

بوته ها رنگ امید بر من زدن

                    

و دلنین قشنگ دریای عشق

دلیلی برای زنده موندن شد